Sam temat nie powinien być nieznany. Atrybuty to od takie dodatkowe adnotacje w kodzie, które możemy “przypiąć” do klas, metod, pól (itd.), które nadają im bardziej mistyczne własności, objawiające się już dalej podczas działania samej aplikacji. Ot, po prostu gdzieś później sami będziemy sprawdzać, czy dana klasa, pole czy metoda jest naznaczona wykonywać dla niej specjalny kod, który jest ukryty pod ‘if’ dla typowych elementów.

Jednakże te ‘systemowe’ atrybuty, które oferuje platforma czy kompilator .NET potrafią coś więcej. Dziś pokażę wybrane atrybuty .NET, które według mnie zasługują na szerszy rozgłos i użycie. Niejednokrotnie znajomość ich ułatwiła mi pracę, zatem mam nadzieję, że komuś jeszcze pomogą.

  • InternalsVisibleTo – sprawia, że bez ujawniania chronionych klas, “zaprzyjaźniony” tym atrybutem projekt testów jednostkowych (unit test) będzie widział wszystko i mógł tworzyć bez problemu instancje tych klas.
  • Conditional – pozwala wyrzucić z kodu te funkcje (ich definicje oraz wywołania), dla których wskazany warunek nie jest prawdziwy. Przydatne bardzo do logowania operacji w trybie ‘Debug’, które nie są nam potrzebne w trybie ‘Release’. Oczywiście funkcje muszą spełnić kilka warunków, ale to już odsyłam do dokumentacji.
  • AllowPartiallyTrustedCallers – pozwalamy używać swojego kodu nie w pełni autorytatywnemu kodowi (np. ściągniętemu z Internetu, który nie ma pełni praw wykonania na lokalnej maszynie).
  • TestClass / TestMethod – atrybuty używane w projektach testów od oznaczania pojedynczych testów. Głównie używane z Microsoft Testing Framework, jednakże z poziomu funkcjonalności API, posiada on komplementarne funkcje do NUnit, dzięki czemu przy użyciu kilku dyrektyw ‘using’ można te atrybuty przekształcić na identyczne z NUnit. Dzięki czemu nasz kod testuje się świetnie w systemie Window oraz na maszynach z Linuxem czy MacOS, gdzie dostępne jest Mono.